Belang van mineralen in drinkwater:

• De mineralen in natuurlijk water nemen tussen 7% en 34% deel aan de Aanbevolen VoedingsInname (AVI) van calcium en magnesium* voor één persoon (voor een volwassene M/V: calciumbehoefte +/- 900 mg/d, in magnesium +/- 400 mg/d)! Calcium en magnesium zijn daarom nuttig voor de gezondheid. Calcium neemt inderdaad deel aan de gezondheid van de beenderen, heeft een gunstige rol bij hypertensie, cardiovasculaire ongevallen en darmkanker. Magnesium is betrokken bij de activering van meer dan 300 enzymatische systemen, bestrijdt vermoeidheid, diabetes en coronaire hartfalen evenals osteoporose … Wetende dat de gemiddelde bevolking een gemiddeld calciumtekort heeft van +/- 40% (gemiddelde voedingsbehoeften) en zelfs 70% voor magnesium, blijkt het ons daarom essentieel om gemineraliseerd water te drinken met een mineraalgehalte tot 500 mg/L! * Afhankelijk van het mineraalgehalte van het water en de leeftijd van de betrokken personen, Bron: Studie over de opname van calcium en magnesium in natuurlijk mineraalwater, Patrice Fardellone, CHU Amiens, Université Picardie Jules-Verne, 2015 ; “De minerale elementen die aanwezig zijn in leidingwater, door deel te nemen aan de dagelijkse inname van mineralen die nodig zijn voor het goed functioneren van het lichaam, spelen een duidelijke gunstige rol in de gezondheid. Calcium in water kan ook een rol spelen bij de bescherming tegen hart- en vaatziekten. De rol van calcium bij de eliminatie van vetten en de regulatie van cholesterol in het bloed wordt ook erkend” (bron Ministerie van Volksgezondheid Frankrijk 2006).
• De WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) spreekt van een “optimum” onder de 1.000 mg/liter.
• De Hoge Raad voor Openbare Hygiëne van Frankrijk stelt in zijn decreten van 1990 en 1995 betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water de hoeveelheid droge residuen, na droging bij 180°C, vast op maximaal 1.500 mg/liter.
• Het is ook belangrijk om calcium-magnesium (bestanddelen van kalk) in het water te hebben vanwege de rondere en zachtere smaak van water met minerale zouten.

Metabolisme en biologische beschikbaarheid van mineralen in water (kraan- of flessenwater)

De anorganische mineralen in water zijn afkomstig van de gesteenten waarover of waardoor het water tijdens zijn kringloop stroomt (rivierbeddingen, infiltratie door minerale aardlagen, enz.).

Deze anorganische mineralen vormen het “droogrestgehalte” – uitgedrukt in mg/l – van het water (bepaald na verdamping van het water bij 180 °C). Ze bestaan ​​voornamelijk uit calcium (Ca) en magnesium (Mg) – de bestanddelen van kalk (die bij verhitting van het water aanslag vormen) – en in mindere mate uit sporenelementen (koper, ijzer, zink, selenium, silicium, fluoride, enz.).

Er zijn twee methoden om het droogrestgehalte te meten:

• Start van de waterhardheid in Franse graden (°f), vermenigvuldig het met 10 mg/l ; dit levert de hoeveelheid kalk op (calciumcarbonaat, dat aanslag vormt). Bijvoorbeeld: 36 °f = 360 mg/l (360 ppm, oftewel ‘parts per million’); door dit getal te delen door 80% verkrijgt men een droogrestgehalte van 450 mg/l.
• Start van het geleidingsvermogen van het water, gemeten in microsiemens (µS/cm), en pas een standaard omrekeningsfactor van k = 0,64 toe. Bijvoorbeeld: 730 µS/cm (komt overeen met 36°f) × 0,64 = 467 mg/l droogrest (dit is de waarde die een TDS-meter meet).

Anorganische mineralen worden gemeten in mg/l en mogen niet worden verward met verontreinigende stoffen; deze worden gemeten in µg/l (wat betekent dat ze 1.000 keer lichter en kleiner zijn) en worden niet gedetecteerd door TDS-meters (meters voor totaal opgeloste vaste stoffen).

Het lichaam neemt deze anorganische mineralen op in hun opgeloste ionische vorm (d.w.z. elektrisch geladen) met een percentage van ongeveer 48%, specifiek:

• Tussen 37% en 46% voor Ca (opname vergelijkbaar met die van melk)
• Tussen 52% en 59% voor Mg

Dit betekent dat ze door de darm worden opgenomen, de darmwand passeren en in de bloedbaan terechtkomen. Eenmaal in het bloed zijn ze beschikbaar om de lichaamscellen te voorzien. De ~48% aan opgenomen mineralen is beschikbaar voor celvoeding en wordt vervolgens voor ~98% gemetaboliseerd.

Dit komt overeen met een bijdrage van ongeveer 7% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid (ADH) voor magnesium en 34% voor calcium (afhankelijk van leeftijd, geslacht, waterinname — uitgaande van 1,5 l per persoon per dag — en het mineraalgehalte van het water, hypothetisch vastgesteld op 450 mg/l gelijk aan een hardheid van 36 °f! De anorganische mineralen in water zijn daardoor zeer goed biologisch beschikbaar voor ons lichaam — net als die in vast voedsel — en dragen zo bij aan een goede gezondheid!

De anorganische mineralen die in de darm achterblijven (~52%), worden via de ontlasting uitgescheiden. Eventuele overtollige opgenomen anorganische mineralen die niet worden gemetaboliseerd – ongeveer 1,2% (wat neerkomt op 1% tot 4% van de oorspronkelijke 48%) – worden door de nieren gefilterd en via de urine uitgescheiden. Er is dus geen nadelig effect op de nierfunctie bij gezonde personen, noch is er sprake van een risico op een overschot aan mineralen. Sterker nog, water dat rijk is aan Ca en Mg heeft juist een beschermende werking tegen nierstenen!